We hebben vanaf 2 november zo'n twee weken in Sydney gezeten. Daar hebben we erg hard ons best gedaan om een baantje te vinden. Dit ging toch niet zo makkelijk als we dachten. Overal werd ervaring of papieren voor gevraagd, die wij natuurlijk niet hadden. We hebben 1 dag in een warehouse gewerkt, Uchi heette het (geen Guchi hihi).
Uchi heeft best mooie damestassen, allerlei soorten. Wij moesten die aan de hand van een orderlijst bij elkaar zoeken. Het was best leuk werk, in ieder geval voor een paar weken, dat was wel vol te houden. Helaas mocht het niet lang duren, aan het einde van de dag kreeg iedereen te horen dat het werk er op zat en dat niemand meer terug hoefden te komen. Dat was even balen.
Omdat we voor de rest geen werk meer konden vinden besloten we naar Tasmanie te gaan. We hadden een vlucht geboekt via internet bij Jetstar. Op dinsdag 21 november vlogen we in twee uurtjes van Sydney naar Hobart.
Eigenlijk hebben we die dag voor het eerst echt met onze rugzak op de rug een stuk gelopen. Na 5 minuten liepen we al te puffen en te zweten hihi. Snel een hostel gezocht en onze spullen gedumpt. Om te kijken wat we allemaal konden doen op Tasmanie zijn we naar het informatiecentrum gegaan. HIer hebben we een excursie geboekt die we woensdag gingen doen en een auto geregeld vanaf donderdag.
Woensdag 22 november moesten we om 8 uur 's ochtends verzamelen bij het informatiecentrum. Hier stapten we op de bus, samen met nog een stuk of 25 andere bejaarden! We reden een stuk naar beneden richting Bruny Island.
Hier stapten we op een snelle speedboot. We kregen een regenjas die tot aan de enkels kwam, want het kon nog wel eens een natte boel worden. We hebben een tocht van 3 uur gemaakt langs de kust van Bruny Island.
Het was helaas niet zo'n lekker weer, de zon scheen niet, maar evengoed was het uitzicht onwijs mooi. Het eiland heeft hele mooie stijle kliffen, waaronder de op 1 na hoogste klif van de wereld, tussen de 200 en 300 meter hoog.
De zee was wel wild, vond Annemarie ietsje minder, die had toch wel last van lichtelijke misselijkheid.
De dag ervoor hadden ze tijdens de tocht nog dolfijnen gespot, wij hebben ze helaas niet gezien.
We kwamen uiteindelijk op een punt waar de South Pacific en de Tasmaanse Zee elkaar ontmoetten, hier was de zee helemaal heftig en oh, wat was het koud. Op dit punt ligt er niets meer tussen Tasmanie en Antartica.
Hier kwamen we op de rotsen de zeeleeuwen tegen. Die lagen daar lekker lui te zijn en een beetje te stinken.
Wel grappige beesten om te zien. De terugweg hadden we gelukkig wind mee en ging het wat sneller. Aan wal, helemaal bevroren, kregen we een lunch, warme pompoensoep en een broodje zalm. En daarna weer terug naar Hobart.
Donderdag 23 november hebben we onze auto bij Europcar opgehaald. We kregen een Hyundai Altas, een leuk
klein autootje, alleen met schakel, dat was in het begin wel even wennen. Vanuit Hobart zijn we richting het zuidoosten gereden, naar Port Arthur. Hier ligt een oud engelse gevangenis, waar engelse convicts naar gezonden werden. Hier hebben we een audio tour gedaan, we kregen twee koptelefoons en een kaart van het complex. Bij elk punt kregen we weer een verhaaltje, was erg leuk en interesting.
Na een koude nacht in een cabin reden we verder via de oostkust naar boven. We kwamen uit in het Freychinet National Park, daar lag Coles Bay waar we de nacht hebben doorgebracht. Vanuit Coles Bay zijn we naar het punt gereden waar vandaan je te voet verder moest naar het uitzichtpunt over Wineglass Bay. Om hier te komen moesten we een flinke bergwandeling maken van 3 kwartier. Maar het uitzicht was deze wandeling wel waard, we keken uit over een vallei van bergen met daar tussen in een hele mooie blauwe baai met een wit strand.
Zaterdag 25 november reden we door naar boven naar St.Helens. Die dag was het weer niet zo best, somber en regen, dus hebben we ook niet zoveel gedaan. Vanuit het noordoosten, reden we het binnenland in, naar Launceston. Onderweg kwamen we langs een lavendelfarm, helaas stond de lavendel niet echt in bloei, het rook wel lekker. In Launceston zijn we een hostel ingedoken. We hebben de spullen gedropt en zijn we naar een een vallei gereden met een meertje en zwembad. Je kon met een stoeltjeslift over het meer heen naar boven naar een uitkijkpunt. Hier hebben we even lekker van het zonnetje genoten. ' s Avonds hebben we in de haven een fish and ships gegeten.
De volgende dag zijn we het binnenland ingegaan en hebben een zalmkwekerij en een honingfarm bezocht.
Dit was leuk om te zien. Op Tasmanie stikt het van de caves (grotten), wij hebben er ook eentje bezocht.
Vroeger liep hier een rivier door, nu was hij droog. De grot liep best ver naar beneden, zo'n 130 meter. De gids deed even het licht uit, het was echt onwijs donker en stil. Er waren heel veel kleuren in de grot, doordat ze op verschillende plaatsen lampen hadden geplaatst gaf dat een heel mooi effect.
Dinsdag 28 november belandden we in Devonport, hier komen de ferry's vanuit Melbourne en Sydney aan.
We hadden een cabin op een camping tegenover de terminal, was een mooi gezicht. Met de auto zijn we naar een uitkijkpunt gereden, daarvandaan kwamen we toevallig terecht bij ........... Railway Station.
Dit was een oud stationnetje met oude treinen en locomotieven. In een van die treinen hebben een ritje van een half uur gemaakt, trein kwam uit 1939. Was een leuke belevenis, denk dat opa Konings dit erg mooi had gevonden.
Woensdag gingen we heel goed voorbereid (not) naar Cradle Mountain National Park. Dit is een park met de hoogste berg en diepste meer van Tasmanie. Daar aangekomen stapten we uit de auto en bleek het heeeeeellllll
erg koudddddd te zijn. Remco liep op zijn slippers, korte broek en t-shirt, Annemarie had ook zomerse spullen aan.
En we hadden natuurlijk geen extra kleding mee genomen, dus dit was een kort maar krachtig bezoekje. We hebben niet veel gezien en zijn terug gegaan, beetje jammer en erg stom van ons.
Donderdag de 30ste alweer, wat gaat de tijd toch snel, zijn we opweg gegaan naar Stanley, dit is een plaatsje aan noordwestkant. Om hier te komen namen we de kustweg. Stanley is niet zo'n groot plaatsje, het ligt aan twee baaien met daar tussen in 'the Nut'. Dit is een grote platte rots, zie foto. We zijn met een stoeltjeslift de nut opgegaan en overheengelopen. Bovenop had je een mooi uitzicht, we konden onze cabin op de camping zien liggen.
Vanuit Stanley hebben een hele rit gemaakt richting het zuiden. Deze rit had veel bochten en ging over bergen en heuvels. Die dag hebben we zo'n 200 kilometer gereden en eindigden we in Derwent Bridge. Dit plaatsje lag aan de zuidkant van het Cradle Mountain & Lake St. Clair gebied.
Na weer een nachtje in een cabin reden we zaterdagochtend naar het Lake st. clair, om hier een wandeling te maken van een uur of wat. Het had die nacht flink geregend en het was nog niet opgeklaard. Jammer genoeg konden we niet ver over het meer uitkijken, evengoed was het wel mooi. Het had bovenin de bergen zelfs gesneeuwd. Die dag zijn we verder gereden naar het zuiden om zo dichtmogelijk bij Hobart uit te komen.
Zondag zijn we naar Hobart, de hoofdstad, gereden. We hebben een hostel gezocht, de pickled frog heette het.
Daarna zijn we doorgereden naar Mount Wellington, deze berg ligt achter Hobart en de top is bijna 3000 meter hoog.
Het was echt berekoud hierboven, Annemarie had twee truien en een jas aan, het leek wel wintersport. Er lag zelfs sneeuw, Remco heeft nog een sneeuwbal gemaakt.
Weer terug in Hobart brachten we de spullen naar onze kamer in het hostel. Dit keer sliepen we in een dorm voor vier personen, wij waren echter met z'n tweetjes, allebei een eigen stapelbed. De kamer was wel oke, maar de wc's en douches waren erg smerig, de keuken niet te vergeten, daar gingen wij echt ons potje niet koken. Echt een gore bende. In de middag zijn we naar een midgetgolfbaan gegaan, hier hebben een 18 holes buitenbaan gespeeld.
Zoals gewoonlijk liep het weer gelijk op, maar door een aantal hole in ones van Remco was hij de uiteindelijke winnaar (met maar 3 punten verschil hoor!!!!).
Terug in het hostel besloten we dat we eerder terug wilden gaan naar Sydney. Er was niet veel meer te doen in Hobart, dus hebben we de vlucht veranderd en gingen we dinsdag terug in plaats van woensdag.
Dinsdagochtend vlogen we al vroeg terug naar Sydney, daar stond Keith ons op te wachten op de luchthaven.
Keith hebben we op een vrijdagavond ontmoet in een RSL club in Rockdale, een buitenwijk van Sydney. Hier hebben een paar nachtjes geslapen. Een RSL club is een plek waar je bowls kunt spelen (soort jeu de boule) en waar je wat kunt eten, drinken en gokken. De wat oudere mensen gaan hier heen. Wij hebben daar een keertje gegeten en deden daarna een Hollands biertje aan de bar. Hier zag Keith ons staan en begon met ons te kletsen. Toeval bleek dat hij een zoon heeft wonen in Amsterrdam. Die avond kwamen er ook wat vrienden van hem bij staan en werd het erg gezellig, we gingen dronken naar huis.
Maandagavond waren we uitgenodigd voor een bbq bij Keith en vriendin Lyn thuis. Samen met wat vrienden van hen hebben we heerlijk gegeten en gedronken. Tijdens de avond vroegen ze aan ons wat we met de auto gingen doen terwijl we in Tasmanie zouden zijn. We waren van plan de auto op lang parkeren te zetten op de luchthaven, maar
Keith bood gelijk aan de auto bij hun voor te zetten, scheelde ons weer geld. Hij heeft ons 's ochtends vroeg naar de luchthaven gebracht en zodoende twee weken later weer opgehaald.
Onderweg naar zijn huis kwam weer een aanbod die we niet hebben afgeslagen. Hij bood ons aan een tijdje bij hem thuis te komen logeren, op deze manier konden we weer wat geld uitsparen.
Na een bakkie thee en wat overleg, besloten we te blijven. We hebben er nu al weer een paar nachtjes geslapen en het bevalt prima. We hebben onze kamer met badkamer en we kunnen doen wat we willen. We eten gezellig samen en gaan af en toe mee naar de RSL club voor een biertje.
We blijven in ieder geval tot 18 dec bij hun in huis, daarna gaan we met Jeroen naar Bondi Junction, een andere wijk in Sydney. Hier hebben we al een hostel geboekt voor twee weken.