Maandag 15 januari zijn we naar Lake Te Anau gereden. Dit was een rit van ongeveer 3 uurtjes. In Te Anau hadden we weer een mooi appartement, eigenlijk meer een huis voor ons alleen. In Te Anau zelf hebben we niet veel gedaan.

 

Lake Te Anau ligt midden in het Fiordland National Park. Fiordland NP is 1 van de 4 nationale parken die samen the Southwest New Zealand World Heritage Area genoemd word. Het park bestaat voornamelijk uit inmense fjorden, waaronder Milford en Doubtful Sound.

 

Wij zijn de volgende dag vanuit Lake te Anau naar Milford Sound gereden. Dit was een fantastische rit van 119 km, langs prachtige flora en fauna. Vrij in het begin van de rit moesten we een plotselinge stop maken midden op de weg. Er kwam namelijk een grote kudde met schapen op ons af, dit was echt leuk om te zien.

We hebben een stop gemaakt bij Mirror lakes, een meer, wat de naam zelf eigenlijk al zegt, net een spiegel was. De kliffen achter het meer zag je weerspiegeld in het water. We reden langs beken, watervallen, weides vol met lupines. Op een uitkijkpunt keken we uit over de ruigen beboste bergen. Daar zagen we ook aparte vogels in de boom zitten. Op een gegeven moment kwamen ze naar beneden gevlogen, recht op onze auto af, eentje ging er zelfs op het dak zitten. Het waren Kea's, bergpappegaaien die alleen in dat gebergte voorkomen. Wat een brutale beesten waren het, ze waren helemaal niet bang voor ons.

Om Milford Sound te bereiken moetsen we door een tunnel van 1200 meter. Voor deze tunnel lag een pak met sneeuw en ijs, bekijk de foto's maar. De tunnel was erg donker en liep stijl naar beneden, de weg was erg hobbelig.

Eenmaal de tunnel had je weer een prachtig uitzicht over steile bergen en kliffen met watervalletjes.

Om de fjord goed van dichtbij te bekijken zijn we de boot opgestapt en hebben we een 2,5 uur durende nature cruise gemaakt. Tijdens deze tocht zijn we door de 22 km lange fjord gevaren, langs hoge rotskliffen en pieken, waaronde de 1692m hoge Mitre Peak. In deze fjord zwemmen dolfijnen, penguins en zeeleeuwen, waarvan wij alleen de laatst genoemde hebben gezien, luierend op een rots.

Uiteindelijk kwamen we uit op open water, de Tasmaanse Zee. Pa, ma, Thomas en Clara stonden op dat moment voor op de boot, uitkijkend naar wilde dolfijnen. Deze konden ze helaas niet spotten, wat ze wel zagen was een grote golf die als een natte deken over hen heen kwam!!!! 

De tocht door dit fjord was een onwijs mooie ervaring die we allemaal niet hadden willen missen.

Eenmaal terug in te Anau hebben de dag goed afgesloten bij de Italiaan, daar hebben we lekkere lasagna en pizza gegeten.

 

17 januari zijn we van het zuidwesten naar het zuidoosten gereden, naar Dunedin, wat ligt aan de oostkust van NZ.

Daar deden we zo'n 5 uur over, dus dat was een lange dag in de auto. Daar aangekomen zijn we doorgereden naar de Otago Peninsula, een schiereiland voor Dunedin, met aan het einde 's werelds enige royal albatross colony.

Het was een kronkelige weg om er te komen, vlak langs het water. Helaas konden we niet op eigen gelegenheid bij de Albatrossen kijken, je moest met een tour mee. Helaas zaten deze tours bijna allemaal al vol, we konden mee met een tour, maar dan moesten we drie uur wachten. Dat was balen! We hebben echter wel 1 albatros over zien vliegen. En we hoorden van een Nederlands stel die wel de tour hadden gemaakt, dat het eigenlijk tegenviel. De vogels vlogen niet en waren voornamelijk aan het broeden op hun nesten. Dat was een schrale troost om te horen, een beetje teleurgesteld zijn we weggegaan.

 

In Dunedin hebben we een nachtje geslapen en zijn we 's ochtends weer verder gegaan, op weg naar Christchurch.

Op een strand onderweg hebben we de Moeraki Boulders bekeken, dit zijn grote ronde stenen, die al duizenden jaren oud zijn. In Christchurch zaten we gezellig met z'n allen in 1 appartement. We hadden geen zin om weer uit eten te gaan, toen hebben we maar even een Burger King gescoord.

 

Vrijdag de 19de moesten we na 10 mooie dagen weer terug naar Rotorua. We werden op het vliegveld hartelijk ontvangen door Mike en Anneke en afgezet bij hun huis. ' s Avonds hebben een fotosessie gehouden van al het moois wat we die tien dagen hadden vastgelegd.