Zo, na twee maanden Nieuw Zeeland waren we weer terug in Australie. Gelukkig konden we weer even logeren bij Keith en Lynne in Sydney. Hier hebben we erg hard ons best gedaan om een baantje te vinden, maar helaas, dat is niet gelukt. Na een week besloten we verder op pad te gaan en Sydney achter ons te laten. Na maandag 12 maart de verjaardag van Keith nog gevierd te hebben, zijn we dinsdag met gemengde gevoelens vertrokken. Het afscheid was best moeilijk, hopelijk zien we ze een keertje terug in Nederland.
Dinsdag 13 maart zijn we dus richting Melbourne gegaan. Na 6 uur rijden kwamen we uit in Gundarai, een plaatsje in het binnenland. Daar vonden we een camping. Na ons plekje gereserveerd te hebben bij de receptie, zien we tot onze grote schrik een grote groene plas onder de auto liggen. Dat groene spul was de koelvloeistof, die net in Sydney tijdens een servicebeurt bijgevuld was. De campingeigenaar belde voor ons naar een garage, daar hadden ze op dat moment geen tijd. We besloten de auto af te laten koelen en de tent alvast op te zetten. Daarna zijn we naar de garage gelopen en uitgelegd wat er aan de hand was. Helaas hadden ze die dag geen tijd meer, de volgende ochtend konden we langskomen met de auto. Terug op de camping hebben we de auto gestart, gelukkig deed de auto het nog, dus was het niet de motor.
Na een onrustig nachtje zijn we met de auto naar de garage gereden. Ze zouden ons bellen als ze hadden gevonden wat het was. Om elf uur kregen we een belletje, een slang bleek gescheurd te zijn, zo wat een opluchting. Gelukkig niks ernstig. We konden de auto om 12 uur weer ophalen en na alle spullen weer in de auto te hebben geladen zijn we weer op pad gegaan. Omdat we laat vertrokken waren konden we niet zo heel veel rijden, dus na 250 kilometer kwamen we uit in Wangaratta in de staat Victoria. Omdat het nog zo warm was hebben we op de camping ff lekker een duik in het zwembad genomen.
15 maart kwamen we in Melbourne aan, het was ff zoeken naar de camping maar na een klein uurtje hadden we het eindelijk gevonden. Het was echt bloedheet, geen geschikt weer om je tent op te zetten. Dit nam ook behoorlijk wat tijd in beslag. 's Nachts begon het ook nog eens keihard te waaien en te regenen, dus niet echt veel geslapen. Hebben zelfs nog wat extra haringen in de grond geslagen.
Vrijdag zijn we met de bus de stad ingegaan. Het is heel anders dan Sydney, veel ruimer opgezet en niet zo groot.
We hebben ook hier gezocht naar werk, maar dat mocht niet baten. Bij het informatiecentrum zochten we wat meer informatie over de stad. Vanaf deze plek konden we de formule 1 auto's in de verte horen. Dat klonk Remco als muziek in de oren. Bij een stand werden nog steeds kaartjes verkocht voor de race, het was erg verleidelijk, maar we hebben toch geen kaartjes gekocht.
's Avonds hebben we het thuisfront maar weer eens gebeld, is toch altijd weer even fijn om je pa en ma te horen.
Ook goeie vriend Jan gesproken.
Zaterdag 17 maart werden we al vroeg gebeld door Jan, die had een leuke mededeling! Ter ere van onze verjaardag hebben alle vrienden ons kaartjes voor de Formule 1 race gegeven. Dat was leuk wakker worden, wat een tof kado!!!
Dus we zijn als een gek de stad ingegaan om kaartjes voor zondag te halen en ........dat was gelukt!!!
Om de stad op een makkelijke manier te bekijken hebben de gratis tourbus gepakt.
Zondag was de dag dat het ging gebeuren! We stonden vroeg op om op tijd op het circuit te zijn. Daar aangekomen waren er al heel veel mensen. We hebben nog gezocht naar een Spyker petje, maar de verkoopster stond ons raar aan te kijken, nee, die hadden ze niet, jammer.....
Bij bocht 11 vonden we een plekje waar we goed op de baan en het scherm konden kijken. We zaten er al om 10 uur, dus nog 4 uur wachten. Maar we werden goed vermaakt tijdens het wachten. Zo was er een helicoptershow, vloog er een F18 over en konden we zelfs een Quantas Boing 747 uit de lucht plukken, zo laag vloog hij over. Ook waren er verschillende andere races, konden we alvast aan het geluid wennen.
Om twee uur was het dan zover, de race was begonnen. Team Spyker begon op plek 20 en 21. Wat een herrie toen ze allemaal voorbij kwamen. Wel een gaaf gezicht! De Ferrari van Kimi ging erg hard en was dus ook de uiteindelijke winnaar. Alberts vloog er in ronde 11 uit, dat was even balen.
We hebben onwijs leuke dag gehad in het Albert Park. Dus, Jan & Jacqueline, Marco & Wendy, Jeroen, Micheal & Rianne, Ron & Kelly en Mike & Tanja bedankt voor dit super kado!!!!!
Maandag de 19 alweer, hebben we de Harvest Service lijn maar weer eens gebeld om te informeren of ze inmiddels nu wel begonnen waren met de appeloogst in Sheparton. Hier willen we namelijk appels gaan plukken. Ze vertelden ons dat ze nog niet begonnen waren vanwege regen, waarschijnijk beginnen ze eind deze week. Dus bellen we woensdag maar weer terug. Het is nog even afwachten of het gaat lukken.
Woensdag dus weer terug gebeld naar de harvest lijn. En wat kregen we weer te horen...................inderdaad, het regende er nog steeds! We konden volgende week maandag wel weer terug bellen, dan zouden ze wat meer weten.
Dit schoot dus niet echt op. Het zat er voor ons dus niet in om ergens aan de slag te gaan. Daarom hadden we besloten Melbourne te verlaten. Het kostte ons alleen maar meer geld om te blijven wachten op een baantje die misschien niet eens door zou gaan.
21 maart zijn we vanuit Melbourne naar de Great Ocean Road gereden. Dit is een mooie route langs de kust.
We kozen een camping uit die in een mooi baaitje lag langs het strand. En deze camping stond bekend om zijn vaste bewoners..............de koala's. Ze zaten overal in de bomen.
Bij aankomst kregen we van de eigenaresse ook nog een zakje met vogelzaad. Na een keertje schudden met het zakje kwamen ze al aangevlogen.................rood met blauw gekleurde papegaaitjes! Echt schuw kon je ze niet noemen, ze kwamen op je schouders en hoofd zitten en aten de zaadjes uit je hand.
Na een woellige nacht met onweer en regen reden we de volgende dag weer verder. We kwamen onder andere langs de twaalf apostels. Dit waren twaalf rotsformaties in het water, nu zijn het er nog iets van 7, want sommige zijn door het krachtige water weggeslagen.
Ook deze nacht hebben we niet veel geslapen. Aangekomen op een camping begon het al te regenen en niet zo'n klein beetje ook. We durfden het niet aan in de tent te slapen, andere optie was een nacht in de auto door te brengen. We hebben alle spullen uit de auto gehaald en allesin de kleine tent gezet. Luchtbed achterin de auto en slapen maar. Nou, dat werd dus niks. Helemaal niet als je er ook nog eens in the middle of the night eruit moet om een plasje te plegen.
Zaterdag de 23ste hadden we niet veel puf om erg veel te gaan rijden. Na twee uurtjes rijden kwamen we aan in Mount Gambier. We hadden geen zin om die tent op te zetten en we hadden eigenlijk een keer een goede nacht slapen nodig. Dus een cabin geboekt met eigen douche en wc, is ook wel weer eens lekker.
Die middag zijn we de plaats ingegaan en hebben wat bezienswaardigheden bekeken.'s Avonds lekker op het bed gehangen en filmpie gekeken.
Next day zijn we doorgereden naar Adelaide. De route was niet echt bijzonder. Het landschap was vooral kaal, vlak en erg droog. De plaatsen onderweg stelden ook niet veel voor en veel verkeer kwamen we niet tegen. Na meer dan 400 km gereden te hebben kwamen we aan. Het was de laatste grote afstand met onze auto het was best een opluchting dat we ons eindpunt bereikt hadden zonder onderweg brokken gemaakt te hebben.
Maandag 25 maart!
In Adelaide wilden we onze auto gaan verkopen. Het liefste voor een mooi prijsje aan een of andere backpacker. Om backpackers te bereiken kun je een flyer ophangen in alle hostels, zodat ze weten dat je een auto verkoopt. Dit wilden wij ook gaan doen, we hadden mooie foto's van de auto met tent en al gemaakt. In het Travelers Contact Point in de stad hebben we eerst gevraagd of er nog post voor ons binnen was gekomen. Daar hebben we gelijk gevraagd of ze nog tips hadden voor ons wat betreft het verkopen van onze auto. Zo kregen we een nummer van een dealer die auto's koopt een verkoopt van en aan backpackers. Hem hebben we gebeld, we konden gelijk met onze auto langskomen. Dus wij met goede moed naar hem toe gereden en de auto voorgeparkeerd. Het zag er veelbelovend uit tijdens de inspectie, totdat hij de dop van de koelvloeistofreservoir er af haalde.........................
het zat vol met schuim en olie, dat was niet echt een goed teken. Het betekende namelijk dat onze koppakking lek was. We stonden er met stomme verbazing naar te kijken. Dat overkwam ons natuurlijk weer. Om het te laten maken zouden we waarschijnlijk meer dan duizend dollar kwijt zijn, geld dat we eigenlijk niet hadden. Hij wilde de auto wel van ons kopen, maar veel wilde hij er niet voor geven. 800 dollar was zijn bod, met campingspullen en al.
Dit was natuurlijk niet echt wat we voor ogen hadden. We zouden er over nadenken en er op terug komen.
Verbouwereerd reden we terug naar de camping, wat moeten we nu toch doen?
Pa en ma maar eens bellen om raad!
Dinsdag wilden we toch graag weten wat andere tweedehands dealers er voor zouden geven. De eerste dealer wilde er niet eens naar kijken en bood 400 dollar. PFFFFffffff, nog minder zelfs, shit! De tweede dealer was nog erger, die heeft er wel naar gekeken en bood maar 250 dollar. Nou ja zeg, kan het nog gekker!!!
De auto in deze staat verkopen aan een backpacker zagen we niet zitten, die zou dan uiteindelijk met een opgeblazen motor aan de kant van de weg komen te staan. Dus zijn we toch maar op het bod van de eerste dealer ingegaan. We konden de auto donderdag bij hem inleveren.
Woensdag hebben we alles ingepakt en zijn we naar een hostel in de stad verhuisd. Hier hebben we al onze eigen spullen gedropt en de auto verkoopklaar gemaakt.
Donderdag stonden we om 10 uur bij de dealer op de stoep. Voordat we de auto aan hem konden verkopen moest de auto door een inspectie van de staat South Australia. Elke staat heeft zijn eigen regels, de auto moet aan de regels van South Australia voldoen, voordat de auto in deze staat geregistreerd kan worden. Dus wij met de auto naar de inspectie, ook dat nog..............................................................................................................................................................
En ja hoor, de auto werd niet goedgekeurd, althans niet gelijk. De tint van de linker en rechtervooruit was te donker!
Wat!!!!!!!! En nu!!!!!!! Moeten de ruiten vervangen worden ofzo!!!!!!!
Bleek dat er een plaklaag op de ruit zat die er gelukkig heel makkelijk vanaf gehaald kan worden. Dus wij naar de tegenoverliggende garage, hier kon het probleem gelijk opgelost worden, kostte echter wel weer 25 dollar. Daarna werd de auto gelukkig goedgekeurd! Wat een gestressssssss allemaal zeg.
De dealer was opgelucht dat we met het papiertje terugkwamen, nu kon de verkoop geregeld worden.
We waren uiteindelijk toch erg blij dat we van de auto af waren. We hebben achteraf gezien de auto in de duurste staat gekocht en in de goedkoopste staat verkocht. Al hadden we het andersom gedaan, dan hadden we de auto waarschijnlijk nog met winst verkocht. Maar weet alles maar eens van te voren. We hebben er bijna 10.000 km meter mee afgelegd.
Nu we de auto voor zo weinig verkocht hadden, zat er voor ons niets anders op dan Australie te gaan verlaten. Graag hadden we nog een tour van Adelaide naar Alice Springs en Darwin gemaakt, maar daar was simpelweg geen geld meer voor. Vanuit Adelaide wilden we graag naar Thailand, dit ging helaas niet, want tot en met eind April zaten alle vluchten vol. Vanuit Perth ging het wel lukken, dus hebben we een goedkope binnenlandse vlucht geboekt voor 2 april, zodat we 3 april naar Bangkok konden vliegen.
De dagen tot 2 april hebben we in Adelaide niet veel meer gedaan. We hebben onze bankrekening en postadres opgezegd, wat laatste souveniers gekocht en ons een beetje verveeld.
De vlucht van Adelaide naar Perth ging goed, het was zo'n nog 3.5 uur vliegen, in Perth was het dan ook 2,5 uur vroeger. Elke keer komen we een stukje dichterbij huis.......
3 april was de dag dat we Australie verlaten hebben. We vlogen rond 12 uur naar Hong Kong, na 7,5 uur vliegen kwamen we er aan. Na 2 uurtjes wachten vlogen we verder naar Bangkok...................................ons beginpunt van een mooie tijd in Thailand.