Het weer in Sydney was overdag lekker, maar 's avonds koelde het toch erg af. Daarom hebben we besloten naar Cairns te vliegen, omdat het daar al wat warmer is. Daar aangekomen bleek het bewolkt te zijn, beetje jammer.

Hopelijk wordt het snel beter. We gaan nu kijken naar een auto, daar willen we mee gaan kamperen.

Op dit moment zitten we in hostel Caravella 149 backpackers, zie site caravella.com.au.

Leuke plaatjes zo op de site, in werkelijkheid toch ietsje anders!

 

Vandaag 21 september zijn we naar de Auto-Barn geweest, hier verkopen ze tweede hands auto's met een terug koop garantie. En daar zagen we hem staan, een mooie witte FORD FALCON ( 4.0 liter 6 cilinder ).

 

Bij de koop inbegrepen zaten gelijk al de camping spullen en de box op het dak. De box is erg handig want daar kunnen we een hoop spullen in kwijt, zodat we ruimte overhouden om in de achterbak te slapen mocht het slecht weer zijn en annemarie geen zin heeft om de tent op te zetten. Morgenochtend gaan we de auto ophalen, spullen inladen en dan vertrekken we naar het noorden richting Cape York.

 

 

Nou, Cape York is het niet geworden, dat bleek toch ietsje te ver weg en ook niet begaanbaar met een Ford Falcon.

Na de auto opgehaald te hebben zijn we langs de kust naar boven gereden richting Port Douglas. Remco heeft op deze weg goed de bochten kunnen oefenen. Onderweg kwamen we langs mooie verlaten stranden. In Port Douglas

hebben een leuke kleine camping gevonden, waar we voor het eerst onze tent hebben opgezet. Wat bleek, er zat een grote scheur in de buiten tent, gelukkig bleef het droog die nacht. ' s Ochtends besloten we hier nog een nachtje te blijven, overdag zijn we lekker lui naar het strand geweest.

 

 

Na een vluchtig kijkje in de Lonely Planet zijn we via het binnenland naar Cooktown gereden. Hier zette namelijk Captain Cook voor het eerst voet aan wal. Om er te komen moesten we wel veel dode kangeroes ontwijken (plus een dooie koe), was niet echt een prettig gezicht.

We vertrokken om half 10 en we waren er rond een uur of 1's middags, afstand viel best tegen. Ook Cooktown was niet wat we ervan verwacht hadden. De bedoeling was hier een nachtje te blijven, toch maar niet. Op de kaart zagen we een weg langs de kust naar Cape Tribulation (is Floortje Dessing ook geweest). Bij een tankstation hebben we de tank nog ff volgegooid en gevraagd of deze route mogelijk was. We zouden er 2, 5 uur over doen was ons verteld.

We begonnen op asvalt, maar het ging al snel over op zand en grof grind. Op een gegeven moment reden we midden door het regenwoud. Eigenlijk hadden we zoiets van we moeten terug, maar we al waren al zo ver, dus gingen we eigenwijs door.

De weg werd al stijler, slechter en natter. We hebben 4 keer een beek moeten doorkruizen, de een nog breder dan de ander. Voor ons reed een belg in een 4wd, hij wachtte na elk beek op ons, mochten we het niet redden, zou hij ons eruit kunnen trekken. Op een gegeven moment kon Annemarie wel in huilen uitbarsten. Na de vierde beek werd ons verteld dat we nog een kleine 20 minuten moesten rijden voordat we in Cape Tribulation waren en dat de weg alleen maar beter zou worden, dus begonnen onze gezichten weer wat kleur te krijgen. Net voordat het donker werd kwamen we aan in het hostel.

Als eerste hebben we een biertje gedronken om bij te komen. Daar kwamen we de belg weer tegen, hebben daar de rit nog even nabesproken, bleek dat de route alleen geschikt was voor auto's met 4- wheel drive. Na een slechte nacht slapen (veel regen en rare geluiden), zijn we om 10.30 uur met een boot de mangrove in gegaan, op zoek naar krokodillen. En we hebben er 3 gespot !!!!!!!. 's Middags gerelaxed op het strand. De volgende dag 25 september  zijn we weer richting Cairns gegaan, waar we de auto gelijk door de wasstraat gegooid hebben, zag er niet uit met al dat stof. Als tussenstop zijn we langs een krokodillenfarm geweest, hier hebben we een paar grote jongens gezien, waaronder Paul.